
|
Vèrbos neolatinos Los vèrbos neolatinos se pòten conjugare secondo divèrsos tèmpos simples e compòstos. Questos últimos besognan un vèrbo auxiliare. Hi ha duos vèrbos auxiliares en neolatino: havere e èssere. En los tèmpos compòstos è possíbile fácere la distinzione tradizionale entre havere e èssere: havere con los vèrbos transitivos e con los inergativos (intransitivos non inaccusativos); èssere con los vèrbos inaccusativos. Ex: ha comenzato vs. è nato; se è lavato. È possíbile altrosí usare sempre lo auxiliare havere. Ex: ha comenzato, ha nato, se ha lavato. Lo auxiliare èssere se usa necessáriamente por formare la voce passiva. Ex: Elle è amato per moltas personas. En la voce passiva hi ha altrosí tèmpos compòstos: Elle è essuto punito / Elle ha essuto punito. Los vèrbos auxiliares, con lo pronome hi, han funzione existenziale: hi ha (inv) / hi è (sg) ·hi son (pl). Lo particípio de los tèmpos compòstos concòrda opzionalmente en número e gènero. Ex: La canzione la haio cantata / La canzione la haio cantato. La concordánzia del particípio è necessária en la voca passiva. Ex: La canzione è cantata per lo còro. Exèmplo de tèmpos compòstos:
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Vèrbos regulares | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Vèrbos con irregularitates particulares: | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Si vole vedere plus vèrbos, regulares e irregulares generales, ha de visitare lo conjugatore verbale |
Última actualitzazione (Sábato, 14 Janairo 2012 18:50)


